BlueBlog

R80ไม่ใช่เรทค่ะ ถ้ามันเป็นเรทคงต้องไปนั่งอ่านบนดาวพุธถึงจะผ่านเกณฑ์ ไม่ต้องมาทำตาค้างเลย โดคู่นี้หายากบรรลัย ฮือๆ ใครไม่สนใจรีบเลื่อนลงไปข้างล่างค่ะ มีอะไรให้พล่ามอยู่

เรื่องนี้มาจากหนังสือรวมโดยามะเคะค่ะ ซึ่งเรามีRawแค่3เรื่อง ดูปกหลังจะรู้ว่าคนเขียนเป็นสิบ = = แถมดันมีอันที่ซ้ำอีก อยากให้มีคนมาแปลโดของเซอเคิลกาแฟคุงจังเลย

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

 

 

 

 

แอบกรี๊ดยามะผมเปียกน้ำค่ะ โมเอ้ XD~~~

นายเชื่อใจหรือกลัวน่ะรีบอร์นซัง เอาวิชาอ่านใจมาใช้เลยซี่

 

นะ...หน้าใกล้เกินไปแล้ว นายไม่ใช่เบียงกี้นะถึงทำแบบนั้น เนียนจริงๆพ่อคุณ

รีบอร์นไม่ชอบที่ตัวเองต้องมาเป็นอัลโกฯมาตั้งแต่แรกแล้วค่ะ แต่การที่เค้าอยู่ในร่างนี้แล้วทำให้ใครซักคนมีความสุขได้ก็เลยคิดว่า ควรจะพอใจที่เป็นอัลโกฯนะ

จบแล้วล่ะ ยามะก็ยังเก็บความรู้สึกเก่งเหมือนเดิม

 

เรื่่องร้ายๆที่ว่า คงหนีไม่พ้นเรื่องของยามะที่เจอในโลกอนาคตนั่นแหละ ยามะเลยโหมหนักมากเพื่อพ่อของเค้าและก็เพื่อพาเพื่อนๆกลับไปในโลกอดีต รีบอร์นซึ่งอยู่ใกล้ยามะมากที่สุดในช่วงนั้น เพราะเป็นอาจารย์เฉพาะกิจเลยมองเห็นความฝืนเกินตัวของยามะ (ที่จริงก็ตั้งแต่ไปแอบดูช่วงศึกชิงแหวนแล้วมิใช่รึ) อีกทั้งยังมี"ความลับที่รู้กันแค่เราสองคน" เอ่อเรื่องนี้ยามะTYLรู้ด้วยแหละนะ(ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่ารู้มาได้ยังไงก็เถอะ)  ไม่งั้นรีบอร์นคงไม่บอกยามะคนปัจจุบันด้วย ป่านนี้รู้กันทั่วบ้านทั่วเมืองแล้ว บอกทำไมเนี่ย  แล้วเพราะเจ้าความลับที่ว่านี่แหละ มันทำให้เรารู้สึกว่าสองคนนี้ใกล้ชิดกันมากกว่าเก่า แต่ก่อนโดดเกาะไหล่ยามะบ่อยๆไม่ได้จิ้นอะไรเลยนะ ตอนนี้ดูอนิเมแล้วสงสัยตลอดเวลาเลยว่าทำไมต้องจงใจเกาะไหล่ยามะคนเดียวด้วย เพราะอยู่ใกล้แล้วดูสงบๆละมั้ง เพ้อมากไปแล้วแฮะ...

โดเรื่องนี้แปลสนองตัณหาตัวเองล้วนๆ

ในรวมโดยามะเคะ มันจะมีรูปแฟนอาร์ตสีงามๆด้วย ที่จะเอามาให้ดูเป็นของ อ.Toroi(เซอเคิลสมอเรือนั่นหละ) เสียเลือดไปหลายอยู่ ที่ไปสืบผลงานมา เค้าเคยวาดโด8027ค่ะ เห็นหน้าตัวอย่างแล้วสงสารทูน่าอย่างบอกไม่ถูก ไหงผลงานหลังๆถึงเปลี่ยนรสชาติเป็นยามะเคะได้โมเอ้แบบนี้ล่ะ

อยากเห็นรูปใหญ่ๆจิ้มไปเลย

 จิ้นไปว่ามันคือR80น่ะ สองคนนี้เค้าสอนกันแบบไหนนะ...

 

ช่วงที่ซ้อมรับปริญญาของเพื่อนที่หอการค้า ไม่กินข้าวเพื่อที่จะรอกินพร้อมกับเพื่อนๆ ตั้งแต่เช้าเลยนา แต่กว่าจะซ้อมเสร็จแล้วเริ่มออกไปหาอะไรกินข้างนอกนี่ทุ่มนึงได้ เพื่อให้สมความอดอยากเลยลากไปกินที่เซ็นทรัลเวิลด์เลยค่ะ ถูกเจ้าภาพรีเควสไปว่าอยากได้บุฟเฟ่ต์ให้สมกับความหิว(เหมือนกัน) แต่กว่าจะไปถึงที่นั่นก็สองทุ่มแล้ว ชาบูชิคิวยาวเหยียดอีก เลยหยุดที่ร้านนี้ค่ะ น่าจะชื่อซากุระมั้ง ไม่แน่ใจ บุฟเฟ่ต์290บาท ยังไม่รวมค่าชาร์จค่ะ

 

ฮ่ะๆ ว่าจะหารูปของอร่อยๆมาให้แต่นึกได้ว่าไม่ได้ถ่าย ตอนอาหารวางบนโต๊ะได้นี่ปานอีแร้งลงเลยแต่ะคน แถมเรายังโดนแย่งซูชิไปต่อหน้าต่อตาอีก(ประมาณว่าฉันสั่งแต่แกกิน) ยอมไม่ได้เฟ้ย ที่จริงสั่งไว้เยอะมากแต่พี่เค้าตามเก็บจานค่ะ เห็นมันรก สงสารพี่เค้าเหมือนกันทั้งตามมารับออเดอร์ มาส่งอาหาร เก็บจาน หมดจานแบบนี้คอนเฟิร์มเลยแล้วกันว่าอร่อย ไอศกรีมชาเขียวอร่อยมากๆเลย ขอบอก

ช่วงนี้อากาศหนาวลงแล้ว นึกว่าจะหนาวแค่วันลอยกระทงซะอีก ตอนนี้ตื่นมาแทบไม่กล้าอาบน้ำเลยค่ะ บรึ๋ยย แต่อาบให้ตัวเราเย็นไว้ดีกว่านะจะได้ปรับร่างกายไง

หนาวเนื้อก็ห่มเนื้อสิจ๊ะ

ทั้งโตทั้งล่ำยังมาซุกหม่ามี้อีก

 คิดถึงเดอะแก๊งค์จัง

 

ปล.ตอนนี้ยอมรับเลยว่า อ. อามาโนะวาดสรีระผู้หญิงได้สมดุลที่สุด บลูเบล ทั้งหน้าท้อง ทั้งขา อยากผอมลงกว่านี้อีกนิดนึง